اقتصاد بین الملل- سایت تخصصی دکتر رحیمی

از دهة هفتاد ميلادي تاکنون،‌ بسياري از دانشمندان، اقتصاددانان و کارآفرينان،‌ وضعیت ناگوار حال و آینده را به چالش کشانده‏اند که آلودگی زيست‏محیطی و بحران زيست‏بوم را نيز دربرمي‏گيرد. سمپوزیومي بین‏المللی در 1968 با حضور ۳۰ متخصص از ده کشور آسیایی و غربی در "آکادمی ایتالیایی" برای بحث  پیرامون وضعیت کنونی محیط‏زیست برگزار شد که نخستین سمپوزیوم در مورد بحران زيست‏بوم بود.

تشکيل این سمپوزیوم سبب شد که یک سازمان آکادمیک غیردولتی بین‏المللی به‏نام "باشگاه روم[1]" تأسیس شد که بيش از صد اندیشمند از بیش از ۴۰ کشور به آن پیوسته‏اند. کارشناسان اين سازمان بیش از ۴۰ گزارش ویژه فراهم کردند که مشهورترین آنها به‏نام "محدودیت‏های توسعه[2]" بود که توسط ۱۷ دانشمند نوشته شد. نتیجه‏گیری عمدة این گزارش آن بود که فقط با اتخاذ "سياست رشد- صفر[3]" (که به معنی توقف افزایش جمعیت و اقتصاد است) می‏توان "تعادل جهانی[4]" را حفظ کرد و از بحران موجود جان سالم به در برد. البته اين گزارش توسط برخي مورد مخالفت قرارگرفت ولی بسیاری هم نقطه‏نظر مشترک داشتند.

براي مثال، رساله‏اي تحقيقاتي به‏نام "جهانی در ۲۰۰۰ سال پس از ميلاد[5]" این نتیجه‏گیری را دربردارد که اگر جهان با نرخ کنونی تا قرن بیست و یکم تغییر کند، ما شاهد جهاني پرجمعیت‏تر با  آلودگی جدی‏تر و محیط‏زیست و زيست‏بوم ناپایدارتر و در معرض آسیب‏پذيري بیشتر خواهيم بود. گزارش دیگر با عنوان "پيش از این نيز جهاني وجود دارد[6]"، زمینة‌ لازم را برای برپايي کنفرانس سازمان ملل در مورد زیست‏محيط انساني در ۱۹۷۲ فراهم کرد. این گزارش با کمک ۱۵۲ متخصص از ۵۸ کشور با زیرعنوان "مراقبت و محافضتِ سیارة کوچک[7]" تکمیل شد.

دیدي جامع به گزارش، علت آلودگی محیطی و اختلال در نظام زیست‏بومی کره زمین آشکار می‏شود؛ یعنی، "چرخه زیستی[8]" که به ارث برده‏ایم و "دایره فناوريي[9]" که به‏وجود آورده‏ایم، تعادل خودشان را از دست داده‏اند و در وضعيت نامعلوم‌ تعارض حاد قرار گرفته‏اند. به‏راستي هم‏اکنون در نقطة عطف تاریخی هستیم که ما را ملزم مي‏سازد از زمین که حيات ما در آنست،‌ به‏خوبی مراقبت کنیم، برای محافظت از محیط‏زيست انساني مسئولیت‏پذیر باشيم و یاد بگیریم که چگونه به‏طرز صحیح کرة‌ زمين را که متعلق به خودمان است،‌ اداره کنیم.[10]